Komunikat

Witajcie, kochani! 

Zanim pojawi się prolog drugiej części minie jeszcze trochę czasu, ponieważ ostatnio znów nie potrafię skupić się na pisaniu. Pomyślałam jednak, że to wykorzystam i zaproszę Was na Chapter Ten, gdzie publikowane jest moje całkiem nowe opowiadanie - Zagubiona dusza. Liczę na Was i mam nadzieję, że zostawicie po sobie jakiś ślad i mam na myśli komentarz.
Adres opowiadania: KLIK
Adres prologu: KLIK

epilog

UWAGA! Zależy mi na tym, aby każdy przeczytał notkę na końcu rozdziału.

– 5 tygodni później –

– Luke –

– Jak mogłeś to zrobić, Luke?

– Lucy, wybacz mi...

– Nie potrafię.

To były ostatnie słowa, które od niej usłyszałem. Poczułem się jak śmieć. Wykorzystałem ją i obydwoje doskonale o tym wiedzieliśmy. Ale nie chciałem tego. Jedyne o czym myślałem, to sprawić, że do mnie wróci; że znów będzie moja i tylko moja, a nikt inny nigdy w życiu jej nie dotknie. Nie wyszło i zamiast tego stało się coś gorszego. Odeszła, zabierając ze sobą ogromną część mnie. Teraz już wiem, że nic dłużej nie będzie takie samo.

– Dobrze się bawiłeś?

– Lucy... Lucy, posłuchaj mnie.

– Nie, Luke, nie chcę cię już znać.

Pamiętam wyraz jej twarzy. Purpurowe policzki od razu przemieniły się w mocno czerwony kolor, i nawet makijaż nic nie pomógł. Jej warga drżała, a w oczach od razu pojawiły się łzy. Wiedziałem, jak bardzo ją skrzywdziłem. Chciałem ją przytulić i powiedzieć, jak wielkim chujem byłem, gdy pozwoliłem, żeby to wszystko się zaczęło, ale wtedy robiła kilka kroków w tył, uniemożliwiając mi to. Uciekała ode mnie, aż w końcu uciekła na zawsze.

– Nigdy ci tego nie zapomnę.

– Błagam cię...

– Odejdź, Luke.

Nawet nie potrafiła spojrzeć mi w oczy. Unikała mnie, a kiedy wreszcie pozwoliłem jej odejść, byłem zmuszony oglądać jak całe jej ciało się trzęsie ze złości, choć pewnie spowodowane to było zanoszącym się płaczem. Cierpiała, a ja tak po prostu na to patrzyłem, nie mogąc nic zrobić. Ale chciałem! Chciałem, żeby poznała prawdziwy powód; żeby wiedziała, czemu to zrobiłem, tylko nie dostałem szansy, by pokazać jej, że naprawdę ją kochałem. Była, jest i zawsze będzie jedyną dziewczyną, która tak bardzo zawładnie moim sercem... nawet, jeśli już jej nie ma.

– Nie jesteś tym, za którego cię miałam.

– Jestem kimś o wiele gorszym, prawda?

Milczała. Nie chciała, żebym znał odpowiedź na to pytanie. Nie chciała, żebym wiedział, co o mnie myśli. Czy to znaczy, że mnie chroniła? A może po prostu milczała, żebym uznał to za potwierdzenie? Mimo jej reakcji doskonale zdawałem sobie sprawę z tego, że już nigdy nie odzyskam mojej Lucy. Zawaliłem na całej linii i jedyną winną osobą jestem ja.

– Wolałeś patrzeć jak cierpię? Luke, spójrz na mnie. Cierpiałam, rozumiesz?!

– Nie chciałem...

Nigdy nie chciałem, żeby cierpiała. Nawet nigdy o tym nie pomyślałem, a to wszystko co się wydarzyło nigdy nie powinno mieć miejsca, ale miało i wiem, że nie odwrócę biegu wydarzeń, ale mogę ją jeszcze zatrzymać. Mogę sprawić, że ze mną będzie. Mogę zrobić tak wiele, zwykłym małym gestem. Wystarczy zachować ją na zawsze w pamięci. Będzie ze mną i nikt mi tego nie zabroni. Od dawna wiedziałem, że Lucy mi tego nie wybaczy, ale nie wiedziałem, że stanie się coś takiego...

– tydzień wcześniej –

– Lucy –

Spoglądałam przed siebie, a moje dłonie intensywnie pocierały ramiona, chcąc je delikatnie rozgrzać. Mimo tak upalnego dnia, czułam się jak osoba, która spędziła kilka dni w zamkniętej lodówce. Co jakiś czas pocierałam spływające z oczu łzy, chcąc jakoś ukryć ból, jaki kryje się we mnie od ostatniej rozmowy z Lukiem. Spacerowałam ścieżką, którą zwykliśmy chodzić, gdy jeszcze byliśmy razem. Często tu przychodziliśmy, żeby tylko w ciszy posiedzieć. Wtedy wszystko wydawało się takie piękne i idealne, ale teraz nic już takie nie jest i zdecydowanie nie będzie.

Już nigdy nie będzie tak samo.

Stawiałam większe kroki, by jak najszybciej wrócić do samochodu. Nie miałam już ochoty tracić czasu na to miejsce. Chciałabym jak najszybciej o nim zapomnieć, tak samo jak o Luku, a robiąc takie rzeczy, jak te dzisiaj, jestem pewna, że zajmie mi to zdecydowanie więcej czasu niż bym chciała. Pospiesznie wsiadłam do pojazdu i odpaliłam silnik, a potem skierowałam się na główna drogę. Nie jechałam długo, bo nie zamierzałam wracać do domu. Zamiast tego pojechałam w miejsce, gdzie wspólnie z Jasonem zaplanowaliśmy moje porwanie. Jakiś czas temu siedziałam tutaj przywiązana do krzesła, a teraz siedzę w samochodzie przed magazynem, zastanawiając się, czy wejść do środka.

– No dalej, nie jesteś cipą, żeby bać się tam wejść. – Spojrzałam w lusterko wsteczne i cicho się zaśmiałam.

Ostatnio dosyć często zdarzało mi się rozmawiać z samą sobą i przestawałam widzieć w tym coś złego. Dla mnie nie było to żadnym problemem, choć – według mamy – cierpiałam na poważne schorzenie, które nie zostało jeszcze wykryte przez lekarzy, ale pewnie pojawiło się po pierwszym wypadku. Rozśmieszała mnie, kiedy to mówiła, ale za wszelką cenę starałam się wtedy zachować powagę, żeby nie myślała, że dodatkowo jestem jakaś upośledzona.

Nie jestem.

Zostałam tylko cholernie mocno zraniona, to wszystko.

Obróciłam głowę twarzą do okna, gdy kątem oka poczułam rażące po oczach światło. Zmrużyłam oczy, chcąc jakoś polepszyć rozciągający się przede mą widok, ale to również nic nie dało. Światło było coraz większe i coraz bardziej się zbliżało. Nie wiedziałam co robić, więc zaczęłam szarpać jedną ręką za pas, drugą za drzwi. Nie potrafiłam myśleć logicznie, a moje czyny były chaotyczne. Nie potrafiłam się uratować.

W pewnej chwili zrezygnowana patrzałam jak duży ciężarowy samochód z impetem wjeżdża we mnie. Odrzut był mocny. Od razu poczułam mocne szarpnięcie, które spowodowało, że uderzyłam głową o siedzenie pasażera. Nie musiałam otwierać oczu, żeby wiedzieć, że samochód przygniótł mnie do ściany magazynu, uniemożliwiając wyjście. Ale jak miałabym się wydostać, kiedy głowa pulsuje mi tak mocno, że jestem już niemalże pewna tego, że zaraz zemdleję?

– Brawo dziewczyno – powiedziałam ostatkiem sił.

Uniosłam lekko głowę i spojrzałam na uderzające w oczy światło, po czym delikatnie dotknęłam palcami czoła. Czułam coś mokrego i wiedziałam już, że to krew. Nawet nie musiałam długo czekać na omdlenie. Przyszło szybciej niż się spodziewałam.

– Luke –

– Chciałabym zginąć, nie wiedząc, że to wszystko zaplanowałeś, niż żyć z tak okropną wieścią.

– Nie chciałabyś...

– Zamknij się!

Czasem zastanawiam się, czy to wszystko było tylko kolejnym planem Lucy, czy może był to zwykły przypadek. Nigdy nie znajdę odpowiedzi, która w całości by mnie usatysfakcjonowała, ale wiem jedno – nigdy nie przestanę jej szukać. Nie odpuszczę dopóki nie dowiem się prawdy.

– Lucy Hale, nigdy nie pozwolę ci odejść. 

***

Uwielbiam podróże w czasie w tym opowiadaniu xd

Nie wiem od czego zacząć, więc może wyjaśnię, czemu epilog. 

Otóż może niektórzy z was zauważyli, że ostatni post pojawił się prawie miesiąc temu. Przez ten okres nie potrafiłam napisać ani słowa, a dzisiaj wreszcie wpadłam na pomysł, żeby zrobić coś takiego. Nie wiecie, kim jest luhe, ale don't worry! – jest to epilog części pierwszej. Miałam nadzieję, że kiedy zacznie się czerwiec, będę miała więcej czasu na pisanie, bo koniec szkoły, potem wakacje itd., ale niestety jest zupełnie inaczej. Poszłam do pracy, mój „związek” domaga się uwagi, a wena poszła na spacer i nie chce wrócić, dlatego postanowiłam podzielić opowiadanie na dwie części (głównie dlatego, że obecnie piszę pięć lub sześć opowiadań i muszę z czegoś zrezygnować). Publikacja drugiej części rozpocznie się po wakacjach – dokładnie we wrześniu. Mam nadzieję, że nie zapomnicie o tym opowiadaniu, bo właśnie wtedy zacznie się wszystko wyjaśniać – dosłownie wszystko. 

Dzisiaj musicie pocieszać się krótkim tekstem. 

Uwierzcie mi, że ja o was nie zapomnę. Każdy komentarz, obserwator, każde wejście, sprawiają, że strasznie się cieszę i wiem, że ktoś w jakimś tam stopniu docenia moją pracę. Dziękuję wam, że jesteście.

xoxo,

dajmond

P.S. Online posiada nowy zwiastun, który zrobiła Caroline xx. Zajdziecie go w zakładce Zwiastun, ale wstawię go jeszcze tutaj, żebyście ewentualnie mogli szybciej zobaczyć :D

eighteen

UWAGA! Rozdział zawiera wulgaryzmy. 

Wstałam wcześnie rano, o wiele za wcześnie niż bym chciała, ale biorąc po uwagę fakt, jak szybko wczoraj zasnęłam, nie jest to ani trochę dziwnie. Przeciągnęłam się na łóżku i poszłam do łazienki, by wziąć szybki prysznic. Kiedy wykonałam wszystkie potrzebne czynności, przeszłam do pokoju, gdzie ubrałam skarpetki, które tradycyjnie zapomniałam zabrać ze sobą do łazienki. Rozglądając się po pokoju, zastanawiałam się, co mogłabym dziś robić. Nie mam ochoty widzieć ani Ashtona, ani Hemmingsa, a Jazzy pewnie zajęta jest Justinem, więc wychodzi na to, że jestem skazana na własne towarzystwo chyba, że...

jesteś online.

~ luhe: idiotka

~ lucyh: baran

~ lucyh: kiedy Ci się to znudzi?

~ luhe: nigdy idiotko

luhe pisze...

~ lucyh: jesteś dużym dzieckiem

~ luhe: co innego też mam duże ;>

~ lucyh: FUJ!

~ luhe: wiem, że i tak się uśmiechasz

~ luhe: zawsze uśmiechasz się, gdy mowa o penisach

~ luhe: Lucy, lecisz na penisy

~ lucyh: USPOKÓJ SIĘ I SWOJEGO PENISA, KTÓRY WCALE NIE SPRAWIA, ŻE SIĘ UŚMIECHAM

lucyh pisze...

~ luhe: racja, będziesz krzyczeć z rozkoszy, gdy w końcu się poznacie

~ lucyh: jesteś okropny, idę sobie

~ luhe: nie pójdziesz, bo nie masz co robić i jestem jedyną osobą, która chce dzisiaj Twojego towarzystwa

~ lucyh: kłamca

~ luhe: widzisz jak idealnie się rozumiemy

~ lucyh: więc skoro tak bardzo chcesz mojego towarzystwa, ujawnij się już dzisiaj

~ luhe: nie ma sprawy

~ luhe: o 19 w parku

~ lucyh: gdzie haczyk?

~ luhe: nie pojawię się, jeśli nie założysz stringów i obcisłej sukienki

~ lucyh: oszalałeś

luhe jest offline.

Westchnęłam i obróciłam się na krześle. Jego wymóg był śmieszny i na pewno nie zamierzałam robić tego, co chciał. Nie on tu dyktuje warunki.

Zabrałam z biurka telefon i zbiegłam na dół. Rozejrzałam się dookoła, a kiedy nie dostrzegłam nigdzie mamy, podłączyłam telefon do głośników i głośno włączyłam mój ulubiony zespół. W międzyczasie postanowiłam przygotować sobie jakieś śniadanie. Nie jestem przyzwyczajona do tak wczesnych posiłków, ale wczoraj praktycznie nic nie zjadłam, a mój brzuch już od jakiegoś czasu daje o sobie znać.

Wlałam trochę wody do garnka i postawiłam na kuchence z nadzieją, że nie będę musiała długo czekać nim woda zacznie się gotować. Nie wiem czemu zdecydowałam się na robienie czegoś, co zajmuje znacznie więcej czasu niż zwykłe naleśniki, które zazwyczaj zjadam na śniadanie.

– Zachciało mi się zmian – szepnęłam i głośno się zaśmiałam.

Pół godziny później siedziałam na kanapie i spożywałam przygotowany posiłek. Z każdym kolejnym kęsem krzywiłam się coraz bardziej. Wszystko było przesolone i zdecydowanie rozgotowane. Zawsze tak się kończy moje gotowanie.

– Co masz? – Usłyszałam głos mamy nad głową, przez co odchyliłam ją, by spojrzeć na zaspaną rodzicielkę.

– Nic dobrego – odpowiedziałam, po czym nabiłam na widelec trochę jedzenia i podałam mamię. Uważnie przyglądałam się, jak próbowała ukryć przede mną fakt, że wcale jej to nie smakuje, a uśmiech, który pojawił się na jej twarzy wcale nie był szczery.

– Bardzo dobre – powiedziała i odwróciła się, żeby prawdopodobnie wypluć na rękę nie połknięte jedzenie.

– Kłamiesz. To jest okropne.

– Następnym razem pójdzie ci lepiej.

– Mamooo... – Odłożyłam talerz i podeszłam do niej, a kiedy stałyśmy obok siebie, powiedziałam – jestem fatalną kucharką i w przyszłości zabiję swojego męża i dzieci, jeśli ugotuję im taki obiad.

– Umiesz tylko marudzić. – Szczypnęła mnie w ramię i zabrała się za przygotowywanie herbaty.

– Więc mogę liczyć na dobre śniadanie? – Spojrzałam na nią z miną szczeniaczka, i mimo że mama upierała się, że to już od dawna na nią nie działa, widziałam uległość na jej twarzy. Pokiwała głową, a ja wróciłam do salonu, gdzie wyłączyłam muzykę i pobiegłam do swojego pokoju.

jesteś online.

luhe jest offline.

~ lucyh: baran

~ lucyh: pinokio

~ lucyh: wielki kutasie?

~ lucyh: gdzie jesteś

~ lucyh: przecież wiem, że Twoje życie krąży wokół mnie, więc co Ty teraz robisz

~ lucyh: walisz sobie?

~ lucyh: no wejdź

lucyh pisze...

luhe jest online.

~ luhe: jesteś napalona na mojego pegaza

~ luhe: mam lepsze rzeczy do roboty niż ciągłe pilnowanie idiotki

~ lucyh: o!

~ lucyh: jesteś

~ luhe: o!

~ luhe: idę

~ lucyh: czekaj!

luhe pisze...

~ lucyh: nie ubiorę stringów

~ luhe: więc mnie nie poznasz

~ lucyh: palant

~ luhe: cipka

luhe jest offline. 

– Dupek – szepnęłam, po czym podeszłam do okna i lekko je uchyliłam. 

Kilkanaście minut później usłyszałam krzyk mamy, więc zbiegłam na dół, gdzie na stole stało kilka talerzy, a po całej kuchni roznosił się cudowny zapach jedzenia. Zamknęłam na chwilę oczy i rozkoszowałam się samymi wyobrażeniami. Nie potrafiłabym zrobić czegoś równie dobrego. Moja mama powinna być zawodową kucharką. Jest perfekcyjna w tym co robi i jestem pewna, że zadowoliłaby więcej brzuchów niż tylko swój i mój.

– Mamo, to smakuje genialnie – powiedziałam, po czym usiadłam na jednym krześle i zalałam oba kubki. 

– Jeszcze nic nie zjadłaś. – Spojrzałam na mamę i cicho się zaśmiałam. 

– Wiem, ale to na pewno smakuje genialnie – odpowiedziałam, a ona usiadła naprzeciwko mnie i pierwsza nałożyła sobie jedzenie. 

Spożywałyśmy w ciszy, tak jak miałyśmy to już w zwyczaju. Każdy kęs sprawiał, że moje podniebienie tańczyło, a żołądek wywijał fikołki z rozkoszy. Już dawno nie jadłam czegoś tak bardzo dobrego, jak posiłek przygotowany przez mamę. Przywykłam już do tego szpitalnego jedzenia, które nie dość, że okropnie wyglądało na talerzu, to w dodatku jeszcze gorzej smakowało. Jestem pewna, że nikt nie jadł tego z własnych chęci, tylko przez pieprzony przymus. 

– Wiedziałam, że jest pyszne! – Oblizałam usta, a kiedy mama spojrzała się na mnie, wskazała palcem na malutkie pudełeczko. Chwyciłam je i szybko otworzyłam, a moje oczy gwałtownie się rozszerzyły. 

– Smacznego – powiedziała i zachichotała. 

– Nie wiem czy mam miejsce na deser – jęknęłam i z widocznym w oczach smutkiem spojrzałam na mamę. 

– Masz tam jeszcze wiele miejsca, po prostu jedz. 

– Jesteś jak babcia. 

– Babcia jest gorsza. Ja po prostu wiem, że chcesz to zjeść i czekasz aż wystarczająco dobrze cię zachęcę. Lucy, znam cię odkąd opuściłaś mój brzuch, więc mnie nie oszukasz. 

– Shame on me – powiedziałam, po czym chwyciłam leżącą obok talerza łyżeczkę i nabrałam na nią trochę lodów, które już po kilku sekundach trafiły do mojej buzi. – Idealne – szepnęłam z zamkniętymi oczami. 

Po skończonym posiłku pomogłam mamie sprzątnąć wszystko ze stołu i większość naczyń załadować do zmywarki. Kiedy stół był pusty, a mój żołądek wciąż ociężały, powoli poszłam do swojego pokoju, gdzie kładąc się na łóżku zasnęłam na kilka godzin. 

***

Obudziłam się godzinę przed planowanym spotkaniem. Siedząc na łóżku zastanawiałam się, czy rzeczywiście poznam dziś anonimowego rozmówcę. Skoro przez kilka miesięcy miał problem z ujawnieniem się, co takiego wyjątkowego jest w dzisiejszym dniu, że nagle chce pokazać mi swoją twarz? Wiem, że to prawdopodobnie podstęp, ale nie zamierzam rezygnować i pójdę tam, mimo tego, co może mnie spotkać.

Opuściłam łóżko i przeszłam do łazienki, gdzie nieco ogarnęłam włosy i twarz. Opuszczając pomieszczenie podeszłam do szafki, z której wzięłam biały top i spódniczkę. Nie zamierzałam ulegać jego wymogom. Jeśli mam wyjść z domu to tylko i wyłącznie w ciuchach, w których będę czuła się dobrze. 

Założyłam na siebie ubrania i buty, po czym zeszłam na dół i wzięłam kluczyki do samochodu. Dawno nim nie jeździłam, a mój ostatni raz to ten, kiedy jechałam wspólnie z Ashtonem. Na samo wspomnienie poczułam w brzuchu falę niepokoju, ale nie zamierzałam się tym przejmować... lub przynajmniej udawałam, że mnie to nie obchodzi. 

– Wychodzę! – Krzyknęłam, gdy otwierałam drzwi. Usłyszałam tylko ciche pożegnanie mamy, co minimalnie mnie uspokoiło. 

Wsiadłam do samochodu i szybko odpaliłam silnik. Dopiero podczas wjeżdżania na odpowiednią stronę jezdni, zdecydowałam się zapiąć pas i włączyć muzykę. Droga do parku nie była daleka, ale nie chciałam ryzykować jakimś niechcianym zdarzeniem, które na pewno się jeszcze dziś wydarzy. Odblokowałam telefon, gdy stojąc na czerwonym świetle nie wiedziałam na czym skupić swoją uwagę. Chwilę później ponownie ruszyłam i po paru minutach dojechałam we właściwe miejsce. Wysiadłam z samochodu i przeszłam przez bramkę, by ścieżką skierować się na jedną z kilkunastu ławek. Teraz pozostało tylko czekać dziesięć minut. 

Zawsze irytowało mnie to, że musiałam pojawiać się przed czasem. Jeszcze nigdy nie zdarzyło się tak, żebym była spóźniona na jakieś spotkanie. Nienawidziłam tego. Cierpliwość nie należy do cech mojej osobowości, więc wyjęłam telefon i zalogowałam się na komunikatorze. 

jesteś online.

luhe jest online.

~ lucyh: pokaż się już, bo umrę z nudy

~ luhe: nie masz obcisłej sukienki, ani pewnie stringów

~ lucyh: jesteś już?! 

~ luhe: przyglądałem się, jak Twoja spódniczka unosi się na wietrze

luhe pisze...

~ lucyh: debil

~ lucyh: podejdź tu

luhe jest offline.

Rozejrzałam się dookoła z myślą, że zobaczę gdzieś kogoś znajomego. Nie myliłam się. Szeroko otworzyłam oczy, gdy spostrzegłam idącego w moją stronę Ashtona. Gwałtownie wstałam, chcąc głośno na niego nakrzyczeć, ale nawet nie wiedziałam, co miałabym powiedzieć. Poczułam się oszukana. To jedyne słowo, które teraz siedziało w mojej głowie. 

– Co tu robisz? – Zapytał, kiedy stanął naprzeciwko mnie.

– Co ja tu robię? Raczej co ty tu robisz, Ashton?! Jak mogłeś mnie tak oszukiwać przez ten cały czas, jak? – Uderzyłam go mocno w tors, po czym usiadłam i głośno wciągnęłam powietrze, chcąc się nieco uspokoić. 

– O co ci chodzi? – Usiadł obok mnie, a jego dłoń znalazła się na moim kolanie. Szybko ją strąciłam, czując do chłopaka jedynie wstręt. 

– O co mi chodzi? Jesteś napalona na mojego pegaza, coś ci to mówi?! 

– Lucy, oszalałaś. – Jego spokojny ton jeszcze bardziej mnie irytował. Wstałam, kierując się w stronę samochodu. Nie panowałam nad tym, w jakim tempie stawiałam kroki. Chciałam tylko jak najszybciej wrócić do domu i zablokować jego konto.

– Jesteś skończony – powiedziałam, zauważając, że dorównał mi kroku. 

– To wszystko jest ustawione. – Złapał mnie za rękę, przez co musiałam się zatrzymać, bo mocny ućsisk rozniósł nieprzyjemną falę po całym ciele. – Ktoś do mnie napisał, żebym tu dzisiaj był. Gdybym wiedział, że to ty, przyjechałbym do twojego domu a nie tutaj. 

– Co ty pieprzysz, Ashton, kurwa mać nie pisałam do ciebie. – Odsunęłam się od niego na kilka kroków i po chwili ponownie zaczęłam iść. 

– Więc co tu robisz? – Ashton wyprzedził mnie i zaczął iść przede mną, twarzą skierowaną w moją stronę. 

– Od miesięcy pisze do mnie jakiś anonimowy palant, dzisiaj miał się ujawnić, a zamiast niego jesteś ty – powiedziałam, po czym wsiadłam do samochodu, uprzednio wyłączając blokadę i odpaliłam silnik, chcąc jak najszybciej zniknąć z tego miejsca. 

jesteś online.

luhe jest online.

~ luhe: i jak Ci się podobało spotkanie?

~ lucyh: jesteś skończony

~ lucyh: jadę na policję zgłosić stalking

~ luhe: nie zrobisz tego

luhe pisze...

~ lucyh: zdziwisz się

jesteś offline.

Rozdział z tygodniowym opóźnieniem, ustawiony na automatyczną publikację dnia 6.05.2015. Mogą pojawić się drobne błędy. 

Napisanie rozdziału zajmuje kilka godzin, a nawet dni. Widzę, ile każdego dnia jest wejść na tego bloga, a w komentarzach pustka. Pozostawiajcie po sobie jakikolwiek ślad, to cholernie motywuje. 

seventeen

muzyka

Wydarzenia poprzedniego dnia przelatywały przez moją głowę. Rozmazane robiły się coraz bardziej niewidoczne aż wreszcie całkowicie znikały, pozostawiając po sobie pustkę. Analizowałam każdą sekundę, minutę a nawet godzinę. Pozwalałam sobie na te rozmyślenia, bo wiedziałam, że prędzej czy później moja głowa odetchnie i znów zrobi się miejsce na nowe myśli, nowe problemy i przede wszystkim nowe za i przeciw.

Przypominałam sobie wyraz twarzy Luka, kiedy wystraszony patrzał na mnie, a ja mocno ściskałam jego trzęsące się dłonie. Starałam się wychwycić emocje z jego rys, ale nic nie mogłam odczytać. W tamtym momencie całkowicie przepadł i nie mogłam nic z tym zrobić. Luke, mój Luke zniknął na zawsze, kiedy zawarł pakt z diabłem.

Z lekkim uśmiechem wsłuchiwałam się w słowa wypowiadane przez przyjaciółkę. Minęło kilka miesięcy odkąd ostatnio się widziałyśmy i mogę szczerze powiedzieć, że poczyniła wiele postępów. Nie jest już tak bardzo uzależniona od rodziców. Coraz częściej znajduje siłę w samej sobie. Widok, jaki zastałam, gdy do niej przyszłam, był czymś trudnym do opisania. Nigdy nie wierzyłam, że po tym co się jej wydarzyło jeszcze kiedykolwiek będzie promieniała z radości, a wtedy właśnie tak było. Jazzy, którą znałam, wróciła na dobre.

Przyglądałam się jej. Energicznie unosiła ręce w zachwycie, gdy opowiadała historie związane z jej nowym trenerem... o ile można go tak nazwać. Sposób w jaki o nim mówi sprawia, że odnosi się wrażenie, jakby byli już zakochani. Jednak gdzieś głęboko w sobie mam nadzieję, że szybko stanie na miejscu Caluma. Dla wszystkich będzie to najlepszym rozwiązaniem.

– Nie słuchasz mnie – powiedziała, jednocześnie machając rękami przed moją twarzą.

– Brakowało mi tej Jazmyn – odpowiedziałam, szeroko się przy tym uśmiechając. Jazzy pokiwała głową i cicho się zaśmiała.

Tak, Jazmyn Parker zdecydowanie powróciła.

– Jakie masz plany na resztę dnia? – zapytałam, powoli podchodząc do okna. Obróciłam się, by oprzeć się o szybę i ponownie spoglądałam na przyjaciółkę.

– Myślałam nad jakimś maratonem filmowym...

– Och daj spokój – przerwałam jej, wskazując palcem na okno. – Nie możesz olewać tak pięknej pogody. Wychodzimy na miasto i nie obchodzą mnie twoje sprzeciwy.

– Będę tylko problemem – powiedziała, opuszczając głowę w dół.

Nawet z dzielącej nas odległości byłam w stanie dostrzec kilka łez, które szybko pojawiły się w jej powiekach. Westchnęłam i podbiegłam do niej, zwracając całą jej uwagę na sobie.

– Wychodzimy, czy ci się to podoba, czy nie – szepnęłam, lecz brzmiało to bardzo pewnie. Jazzy pokiwała lekko głową, dając mi do zrozumienia, że wygrałam tę bitwę. – Nikt mi tak dobrze nie doradzi w kupnie nowej bielizny jak ty. Potrzebuję cię – dodałam po chwili, sprawiając, że na jej twarzy ponownie pojawił się szeroki uśmiech.

– O której wychodzimy? – zapytała, kiedy usiadłam na łóżku i wyjęłam telefon.

– Kiedy tylko się wyszykujesz. Luke nas zawiezie. – Poruszałam brwiami, cicho się przy tym śmiejąc. – A ten twój nowy trener jak ma na imię?

– Justin – odpowiedziała. Jej twarz automatycznie jeszcze bardziej się rozpromieniła i przysięgam, że oddałabym za ten uśmiech życie.

Chwilę później Jazzy zniknęła w łazience, przygotowując się do wyjścia, a ja byłam skazana sama na siebie i telefon.

jesteś online.

~ lucyh: możesz już wyjeżdżać

~ lukehemm: będę za 15 minut

~ lucyh: daj znać

lukehemm jest offline.

~ luhe: myślisz, że to dobry pomysł?

~ lucyh: jaki?

~ luhe: zabranie jej do miasta

lucyh pisze...

~ luhe: ja bym tego nie robił

~ lucyh: mam na sobie jakiś podsłuch?

~ luhe: oszalałaś? nie jestem szpiegiem, tylko Ci pomagam

luhe pisze...

~ lucyh: popieprzyło Cię chłopaku. wiesz o mnie tyle rzeczy, a ja o Tobie wciąż nic, kiedy to wszystko się skończy?!

~ luhe: wtedy, kiedy będziesz już bezpieczna.

luhe jest offline.

Zirytowana podrapałam się po dłoni i przeszłam wzdłuż pokoju. Kiedy zwróciłam wzrok w stronę okna, spostrzegłam parkujący samochód Luka. Zdziwiona spojrzałam na telefon, upewniając się, że nie minęło jeszcze piętnaście minut. Skryłam się za zasłonką i obserwowałam dziejącą się sytuację. Z pojazdu nikt nie wychodził i nie zapowiadało się na jakąkolwiek zmianę. Usłyszałam za sobą skrzypnięcie i gwałtownie obróciłam głowę, dając Jazzy znak, że ma się nie zbliżać. Szybko napisałam do Hemmingsa, a kiedy dostałam wiadomość zwrotną, zamarłam.

– Jazzy, chyba mamy problem – powiedziałam, próbując powstrzymać drżące dłonie.

– Czyli to się nigdy nie skończy? - Jęknęła i nieco się do mnie zbliżyła. Wskazałam palcem na stojący samochód, po czym dziewczyna cicho zachichotała.

– Co cię tak bawi? – zapytałam, unosząc lekko brwi w geście zirytowania.

– Wydaje się, że poznasz Justina – powiedziała, po czym głośno się zaśmiała.

– Więc czemu jeszcze nie wyszedł?

– Nie mam pojęcia... 

Wspólnie z Jazzy stałyśmy ukryte po obu stronach zwisającej przy oknie zasłonki. Cierpliwie i w wielkim spokoju czekałyśmy aż wreszcie pojawi się pojazd Luka lub on sam da mi znać, że się zbliża. Każda minuta płynęła nieubłaganie długo, a sekundy jakby wydłużały się w nieskończoność. W duszy modliłam się z prośbami, by to wszystko jak najszybciej się skończyło. Nie wiedziałam, jak długo będę jeszcze w stanie utrzymywać w tajemnicy przed Jazzy targające mną emocje. Bałam się. Kiedy wreszcie miałam nadzieję, że cały ten koszmar dobiegł końca, strach znów wrócił i tym razem uderza ze zdwojoną siłą.

– To Luke – szepnęłam, widząc podjeżdżający samochód.

– Jesteśmy uratowane. – Zachichotała, wprawiając mnie w ogromny stan złości.

Spostrzegłam wychodzącego z samochodu blondyna, który następnie skierował się do podejrzanego pojazdu. Obserwowałam jak rozmawia z kierowcą, zapewne przez opuszczoną już szybę. Lekko odsunął głowę i spojrzał w okno, napotykając moje spojrzenie. Prawie niezauważalnie kiwnął głową, sprawiając, że moje serce w końcu się uspokoiło i zaczęło bić normalnie.

– Mówiłam, że to Justin! – Jazzy krzyknęła, a ja miałam szczerą ochotę uderzyć ją mocno w ramię.

Kiedy obaj chłopcy znaleźli się w tym samym pokoju co my, wspólnie zadecydowaliśmy, że lepiej będzie, jeśli Jazmyn spędzi ten czas trenując, lub ewentualnie flirtując z Justinem, a my Lukiem ich zostawimy. Nie chciałam patrzeć jak Jazzy wylewa z siebie siódme poty albo jak ciężko może jej być zrobić jakieś ćwiczenie. Nie byłam w stanie patrzeć na nią w takiej sytuacji.

– To była naprawdę dziwna sytuacja – powiedziałam, zapinając wokół siebie pas, podczas gdy Luke powoli dodawał gazu.

Kiwnął głową, najwyraźniej to był jego sposób na przyznanie mi racji. Kątem oka widziałam jego poważną minę i wiedziałam, że ten dzień na pewno nie skończy się dobrze. Nie zamierzałam rozpoczynać rozmowy. Zbyt dobrze znałam Luka, żeby domyślić się, że sam zacznie, jeśli tylko będzie chciał. Nie musiałam go prosić, ani też błagać. Jest tym chłopakiem, który powie ci wszystko co chcesz usłyszeć, ale pierw musi znaleźć do tego odpowiedni moment.

– Gdzie jedziemy? – zapytałam, zauważając, że minęliśmy drogę, w którą Luke powinien skręcić.

– Wracasz do domu – odparł chłodnym głosem. Wzdrygnęłam się lekko i podrapałam po lewej dłoni, starając się zapomnieć o tonie, którym wypowiedział te trzy słowa.

– Wiesz, że nie chcę – odpowiedziałam i spojrzałam na niego, ale wciąż pozostawał nieugięty. – W takim razie odwieź mnie do Ashtona – powiedziałam po chwili, a reakcja, jaką otrzymałam, nie była tą, której się spodziewałam.

Luke gwałtownie zjechał na pobocze i z piskiem opon zatrzymał samochód. Puścił kierownicę, a wtedy jego dłonie mocno ścisnęły moje lewe ramię. Jęknęłam czując okropny i szybko rozchodzący się ból. W jego oczach panował totalny chłód. A więc stało się coś o wiele gorszego niż dotychczas sądziłam. Wiedziałam, że nie wytrzymam długo tego uścisku i Luke szybko zauważy, jak moje wpatrujące się w niego oczy zapełniają się łzami. Spuściłam głowę w dół, chcąc zaoszczędzić mu tego widoku. Poczułam jak moja warga drga, gdy chłopak mocniej zacisnął swoje palce. Jęknęłam z zadanego bólu, starając się zrobić to jak najciszej. Ten pieprzony Luke znów powrócił.

– To boli... – szepnęłam, przecierając wolną ręką kąciki oczu.

Ponownie spojrzałam na Luka i od razu dostrzegłam zmianę. Znowu patrzał na mnie swoim anielskim spojrzeniem, ale cierpiał równie mocno co ja. Jakiś czas temu obiecał mi, że już nigdy nie sprawi, że na moim ciele pojawi się jakikolwiek siniak, a teraz złamał własną obietnicę i wiem, że czuje się z tym gorzej niż kiedykolwiek indziej.

– Lucy...

– Chcę wracać – przerwałam mu, zanim zdążył cokolwiek powiedzieć i po chwili stanowczym głosem dodałam – do domu.

Czułam się zdradzona. Było mi źle z tym, do jakich czynów był wciąż w stanie się dopuścić. Nie wiem, co go to tego pchnęło, ale wiem, że to ta sama osoba, która zaplanowała tą całą pieprzoną grę. Bycie pionkiem nie sprawia mi już żadnej frajdy.

Czas na zmiany.

Czas w całości przejąć tę grę.

Wysiadłam z samochodu i mocno trzasnęłam drzwiczkami. Nie oglądałam się za siebie. Pewnym krokiem szłam w stronę domu, a kiedy wreszcie zamknęłam za sobą drzwi, głęboko odetchnęłam i przeszłam do kuchni, by jak zwykle uspokoić się przy kubku ciepłej herbaty.

– Bierzesz życie w swoje ręce – powiedziałam sama do siebie, cicho się przy tym śmiejąc.

Nagle poczułam obcą rękę na swoim ramieniu i gwałtownie podskoczyłam, chcąc jakoś obezwładnić osobę stojącą za mną, ale w porę zorientowałam się, że to tylko moja mama. Mocno ją przytuliłam, szepcząc jak bardzo jest mi przykro za to, co zamierzałam zrobić. Mama pogładziła moje plecy i po krótkiej chwili zrobiła między nami odstęp i wtedy jej palce delikatnie dotknęły moich policzków, a na naszych twarzach pojawił się pierwszy raz od dawna szczery uśmiech.

Tego mi brakowało. Brakowało mi tej bliskości i poczucia bezpieczeństwa poprzez jeden dotyk. Jeden a tak wiele znaczący w moim życiu.

– Kocham cię mamo – powiedziałam, łapiąc ją za dłoń. – Jesteś jedyną osobą, która zasługuje na tak wielką miłość.

– Nie ja jedna zasługuję na tak wielką miłość. Ktoś jeszcze potrzebuje tak samo mocno, jak ja. – Uśmiechnęła się i stanęła obok, by zalać drugi kubek.

Stałam patrząc przed siebie, zastanawiając się nad przekazem, jaki mi zostawiła. Próbowałam znaleźć w tych kilku słowach jakikolwiek sens, ale im głębiej się w to wdrążałam, tym gorsze wnioski wysnuwałam.

Aż wreszcie cały świat przestał istnieć, a mój umysł zawładnięty został pięknym snem o misiach jedzących żelki.

Przedłużałam dodanie tego rozdziału, bo nie pasuje mi on do dalszych wątków, ale w końcu musiałam coś dodać. Piosenka, która jest na samym początku, towarzyszyła mi za każdym razem, gdy przysiadałam do edytowania tego dokumentu. Myślę, że lepiej się czyta, kiedy leci w tle.

sixteen

Oparłam głowę o szybę pojazdu, podczas gdy Ashton spokojnie jechał w stronę domu. Parę minut temu poprosiłam go, by zostawił mnie u Luke'a. Nie byłam zbyt świadoma tego, co do niego powiedziałam, ale był to impuls i kiedy teraz o tym myślę, nie chcę by było inaczej. Wpatrywałam się w pustą drogę. Dziwiło mnie, że o tej godzinie ulice są całkiem puste, tylko czasami mijał nas jakiś samochód. Normalnie stalibyśmy w jakimś korku, ale dzisiaj wszystko jest nie tak jak powinno. Pocierałam nadgarstki, które strasznie bolały po tak mocnym związaniu.
– Myślałam o powrocie do szkoły. – Nie byłam jeszcze gotowa na rozmowę, choć słowa i tak same wypłynęły z moich ust. Kątem oka spojrzałam na zdziwioną twarz Ashtona.
– Czy to aby na pewno dobry pomysł? – Przechylił lekko twarz w moją stronę.
Przypomniało mi to sytuację sprzed naszego wspólnego samochodowego wypadku. Wystraszona spojrzałam na ulicę, by upewnić się, czy nic nie jedzie w naszą stronę. Głośno odetchnęłam, gdy dostrzegłam wciąż tak samo pustą ulicę.
– Nie mogę wiecznie nic nie robić – odpowiedziałam. Krzyżując dłonie ponownie oparłam głowę o szybę. – Mogłabym zacząć od przyszłego semestru w trybie indywidualnym. Wakacyjna przerwa skończyła się kilka miesięcy temu, mam zbyt wiele materiału do nadrobienia, więc nie mogę zapisać się na normalne lekcje – dodałam po chwili namysłu.
– Wciąż uważam to za głupi pomysł – powiedział, gdy w samochodzie panowała całkowita cisza, a ja miałam już nadzieję, że nic jej nie przerwie. – W każdej chwili może się coś znów stać. To nie tak, że wątpię w ciebie, bo doskonale wiem, że dasz sobie radę. Ale nigdy nic nie wiadomo. Jason może odpuścić, ale pamiętaj, że postrzelenie ciebie nie było jego sprawką.
Przez chwilę zastanawiałam się nad słowami Ashtona. Oboje wiedzieliśmy, że nie tkwimy już w mojej grze i kto inny przejął nad nią kontrolę. Ktoś o wiele gorszy i o wiele trudniejszy do rozgryzienia. Ale nie zamierzałam przez to rezygnować z normalnego życia. Został mi ostatni rok szkoły przed studiami i zamierzam go zdać. Nieważne co by się stało, nie zawalę niczego.
Wysiadłam z samochodu nie żegnając się z Ashtonem i od razu pobiegłam w stronę drzwi. Tak jak prosiłam, chłopak odwiózł mnie pod dom Hemmingsa. Wiedziałam, gdzie trzyma zapasowy klucz, więc szybko go wyszukałam, by nie wchodzić tylnym wejściem. Zamykając za sobą drzwi widziałam powoli odjeżdżający samochód Irwina. Odetchnęłam, wiedząc, że teraz jestem już całkowicie sama i nic mi nie grozi. Choć nawet tego nie byłam pewna. W głowie wciąż kłębiły mi się słowa anonima, który kazał uważać na Ashtona. Zdenerwowana i roztrzęsiona wyjęłam telefon, by napisać Lukowi, że jestem w jego domu. Chłopak szybko odpisał, informując, że będzie za parę minut. Nie zamierzałam bezczynnie siedzieć. Włączyłam aplikację, w międzyczasie chwytając czajnik, żeby zaparzyć trochę herbaty. Kiedy usłyszałam dźwięk nowej wiadomości, wrzucałam do dzbanka dwie saszetki czarnej herbaty... jedyna, którą Luke naprawdę lubi.
jazzparker jest offline.
~ jazzparker: wpadniesz jutro?
~ lucyh: żaden problem
~ lucyh: będę o 10. xx
Ponownie odłożyłam telefon i zalałam w tym czasie dzbanek. Usłyszałam ciche przekręcanie klucza w drzwiach, co mogło oznaczać, że Luke już wrócił. Uśmiechnęłam się, choć wcale nie wiedziałam czemu. Czułam, że po tym wszystkim tylko jemu mogę szczerze zaufać i wcale się tego nie bałam.
~ luhe: bądź rozsądna
luhe jest offline.
Obróciłam się z kubkiem w ręce w momencie, w którym Luke wchodził do kuchni. Spostrzegłam, że chowa telefon do kieszeni spodni, co od razu wzbudziło we mnie falę podejrzeń. Spojrzałam na niego z lekko uniesionymi brwiami. Nie wydawało mi się to ani trochę dziwne, że anonim zniknął po wysłaniu tylko jednej wiadomości. Luke nie mógłby ze mną pisać, bo cała prawda wreszcie wyszłaby na jaw.
– Wcale nie dziwi mnie fakt, że tutaj jesteś – powiedział z lekkim uśmiechem na twarzy. Czułam, że mój każdy mięsień z sekundy na sekundę spina się coraz bardziej. – Mam na myśli kuchnię. Zawsze zaczynasz od herbaty.
Zaśmiałam się słysząc jego słowa, przez co nieco się rozluźniłam. Oboje wiedzieliśmy, jak bardzo kocham herbatę i jak wielkim jest moim uzależnieniem. To coś jak narkotyki albo papierosy. Nigdy nie mam dość i ciągle chcę.
– Herbaty? - zapytałam, wystawiając drugi kubek w jego stronę.
Luke nie protestował. Chwycił kubek i dzbanek, i oboje przeszliśmy do salonu. Usiadłam opierając się o jeden bok kanapy, Luke usiadł na drugim końcu, więc szybko postanowiłam to wykorzystać. Zdjęłam buty i położyłam stopy na jego kolanach. Czułam się teraz jak za dawnych czasów, gdy wszystko między nami było poukładane.
~ ashir: wszystko okej?
~ lucyh: jak najbardziej
~ lucyh: tylko dawno nie oglądaliśmy filmu
ashir pisze...
~ lucyh: wpadnij jutro wieczorem
~ ashir: zobaczę co da się zrobić
~ ashir: postaram się być
ashir jest offline.
– Jak to jest, że masz realnego towarzysza, a i tak bardziej interesujesz się telefonem? – Spojrzałam na zabawną minę Luke'a i odruchowo zachichotałam.
– Ashton napisał. Nie chciałam, żeby się martwił – odpowiedziałam, po czym wyłączyłam aplikację i odłożyłam telefon na stolik.
Luke zaczął delikatnie pocierać moje stopy, co wywoływało w moim brzuchu przyjemne uczucie. Przymknęłam oczy, gdy odstawiłam pusty kubek obok dzbanka, chcąc się całkowicie rozluźnić. Palce Luke'a działały cuda. Czułam się jak nowo narodzona, ale musiałam to przerwać, bo w innym wypadku szybko bym zasnęła.
– Mogę tu zostać na noc? Mamie napiszę, że jestem u Jazzy. Wciąż jesteś na jej czarnej liście – powiedziałam, siadając obok niego. Luke skinął głową i włączył przypadkowy kanał w telewizorze.
– Twoja mama w ogóle ma świadomość tego, co się dzieje?
– Nie – odpowiedziałam, wykrzywiając lekko palce. – Raz byłam świadkiem jak rozmawiała z kimś przez telefon. Mówiła, że niczego się nie domyślam i to było naprawdę dziwne. No wiesz, nikt nie chciałby się dowiedzieć o knuciu matki przeciwko swojemu dziecku.
– A nie pomyślałaś, że to przez zbliżające się urodziny, które tradycyjnie ominęłaś? – Wymieniliśmy ze sobą krótkie spojrzenia, po czym dodał – to mogło dotyczyć wszystkiego.
– Na przykład postrzału, którego nie planowałam. – Westchnęłam, opierając głowę na ramieniu Hemmingsa.
Luke złapał moją rękę, uniemożliwiając mi dalsze wyginanie palców. Byłam cholernie zdenerwowana przez gest, którego się dopuścił. Dawno nie trzymaliśmy się za ręce, to zdecydowanie nowe uczucie... jakbym robiła to pierwszy raz. Spuściłam wzrok na nasze splecione palce. Ten widok wywołał szeroki uśmiech na mojej twarzy. Przesunęłam delikatnie kciuk po jego dłoni, skupiając całą jego uwagę na sobie. Luke przycisnął swoje usta do mojego czoła, co jeszcze bardziej wprawiło mnie w radość.
– Znam prawdę – wyszeptałam po paru minutach.
Bałam się jego reakcji lub jej ewentualny brak. Jeśli Luke to mój anonim, musiał wiedzieć, że w końcu podejmę się tego tematu. Musiał się na to przygotować, bo albo teraz dowiem się prawdy, albo wciąż będę żyła w niewiedzy.
– Co masz na myśli? – Spojrzałam na niego nieco poirytowana.
– Mam na myśli to, że wiem czemu zostawiałeś mi te wszystkie siniaki na ciele – powiedziałam, starając się brzmieć przekonująco.
Luke spuścił głowę i schował twarz w dłoniach. Słyszałam jak głośno oddycha, a jego szybko poruszająca się klatka piersiowa, była potwierdzeniem moich spostrzeżeń. Chwyciłam jego lewą dłoń, delikatnie odsuwając ją od twarzy. Luke wydawał się teraz taki bezbronny. Łzy powoli spływały po jego twarzy i nic na to nie poradzę, ale jedyne co potrafiłam zrobić, to usiąść na jego kolanach, żeby mocno go do siebie przytulić. Czułam, że to wszystko, czego się dowiedziałam, było prawdą. Luke nie bił mnie, bo chciał lub sprawiało mu to przyjemność. Robił to, bo musiał. Robił to, bo nie miał innego wyboru.
Poczułam jak mocno ściska moją bluzkę. Nie kontrolowałam dziejącej się sytuacji. Nie wiedziałam, jak sprawić, żeby poczuł się lepiej. Byłam całkowicie bezradna.
– Luke... Luke, spójrz na mnie – powiedziałam, łapiąc jego twarz w dłonie. – Jest okej. Broniłeś mnie. Nie nienawidzę cię za to. Nie wiem co ja bym zrobiła w takiej sytuacji, ale wybrałeś właściwą opcję i jestem ci za to wdzięczna. Jesteś moim bohaterem. Zawsze nim byłeś.
– Nie chciałem – powiedział przez zaciśnięte zęby. – Naprawdę nie chciałem... – Spojrzał na mnie, a jego załzawione oczy wywierciły mi dziurę w brzuchu.
– Wszystko dobrze. Luke, uspokój się.
Jego ręce oplotły moje ciało, mocniej mnie do niego przyciągając. Co chwilę ścierałam łzy z jego policzków, ale kolejne pojawiały się jeszcze szybciej niż poprzednie. Pierwszy raz widzę go w takim stanie i nie wiem co jest gorsze. Fakt, że dowiedziałam się prawdy od obcej osoby, czy to, że musiał robić okropne rzeczy, żeby mnie chronić.
– Cokolwiek zrobisz, zawsze będę cię kochać – wyszeptałam, po czym złączyłam nasze usta.

 

fifteen

*2 miesiące później*

Powoli weszłam do swojego pokoju, który stał pusty przez równe dwa miesiące. Po moim ostatnim wyjściu przez okno i zamknięciu drzwi od środka, mama zmuszona była do wynajęcia ludzi, którzy je wyważyli i wstawili nowe. Obecnie moje nowe drzwi były całe białe, a klucz posiadała jedynie mama. Rozejrzałam się dookoła, ale nie zauważyłam żadnej innej niespodzianki. Nieco mnie to zasmuciło, ale cieszyłam się, że mama nie postanowiła robić więcej zmian bez mojej wiedzy. Usiadłam na łóżku, wciąż czując przeszywający ból w klatce piersiowej. Blizna po zszyciu będzie mi do końca życia przypominać o tym, jak głupia byłam. Cudem udało mi się ubłagać Ashtona i mamę o to, by nie zgłaszali sprawy na policję. Lekarze byli wyrozumiali, choć w takiej sytuacji ich obowiązkiem jest natychmiastowe wezwanie policjanta, który przyjąłby zgłoszenie. Nie wiem, albo nie chcę wiedzieć, ile musiało to kosztować mamę. Boję się nawet o tym pomyśleć. 

Z trudem wstałam, by podejść do biurka, na którym leżał mój laptop. Otworzyłam go i włączyłam, w międzyczasie otwierając okno. W pokoju było naprawdę duszno, a branie głębokich wdechów nie należało teraz do czynności, o których marzę. Ponownie usiadłam, tym razem na krześle i szybko zalogowałam się na wybrane strony oraz komunikator. Przejrzałam listę dostępnych osób, ale nie dostrzegłam tej, która najbardziej mnie interesowała, więc wybrałam Jazzy. Postanowiłam czekać.

~ lucyh: jak się czujesz?

~ jazzparker: nie mogę teraz

~ lucyh: Jazzy, co się dzieje?

lucyh pisze...

~ jazzparker: powiedziałam NIE MOGĘ

jazzparker jest offline.

Poczułam, jak ponownie trafia mnie kula, tym razem w serce i z mocniejszą siłą. Nie wiedziałam o co chodzi, ale nie zamierzałam tak tego zostawiać. Oparłam łokcie na stoliku, dłońmi przytrzymując głowę. Zmusiłam się do myślenia, choć wcale nie chciałam znać odpowiedzi. Wolałabym żyć dalej w kłamstwie, które na pewno okazałoby się mniej bolesne niż znajomość faktów i prawdy. W pewnym momencie usłyszałam dźwięk sygnalizujący o nowej wiadomości. Leniwie spojrzałam na okienko, które automatycznie się otworzyło.

~ luhe: mam nadzieję, że to był Twój ostatni wybryk

~ luhe: następnym razem nie będę po Tobie sprzątał

~ lucyh: odwołałam to... ale moje słowa najwidoczniej nie wystarczyły

luhe pisze...

~ lucyh: mógłbyś być bardziej wyrozumiały, dopiero wróciłam do domu i nie mam pojęcia, co dzieje się z moimi przyjaciółmi. może panwszystkowiedzący chciałby mi pomóc?

~ luhe: nie znam nikogo takiego

~ luhe: Ashton z Lukiem wyjechali z miasta, Jazzy ma na głowie rehabilitanta

~ lucyh: wiesz wszystko, prawda?

~ luhe: prawda

~ lucyh: opowiedz mi, co zmieniło Luka w chamskiego dupka i ponownie w zwykłego chłopaka?

lucyh pisze...

~ luhe: nie sądzisz, że sam powinien Ci to powiedzieć?

~ lucyh: Luke nie powie mi nic, co związane z tak nagłą zmianą

~ lucyh: więc...?

luhe pisze...

~ lucyh: piszesz już pięć minut! co to za rozprawka

~ luhe: Luke zmienił się przez Ciebie. zauważył, że szykuje się jakaś mocna akcja, którą oczywiście Ty sprowokowałaś, ale wtedy jeszcze tego nie wiedział... pytanie, czy teraz wie. chciał Cię jakoś bronić, ale wyszło zupełnie inaczej. dostawał anonimowe wiadomości, w których ktoś skutecznie mu groził. stawką było Twoje życie. mógł albo Cię pobić, albo patrzeć jak umierasz. wybierał to, co pozwalało mu wciąż mieć Cię przy sobie. Luke naprawdę nie jest złym gościem, teraz możesz ufać tylko jemu. zapomnij o Ashtonie, z nim jest coś nie tak. pamiętaj, czasem przyjaciele są bardziej fałszywi niż nam się to wydaje. "przyjaciół trzymaj blisko, wrogów jeszcze bliżej"

luhe jest offline.

Przez chwilę zastanawiałam się nad sensem słów, które anonim mi pozostawił. Czułam, że jest tu jakiś ukryty sens, którego muszę się sama doszukać, jednak nie wiedziałam, jak zacząć. W mojej głowie panował wielki chaos. Nie umiem sobie nawet wyobrazić, jak podle czuł się Luke, jeśli rzeczywiście otrzymywał takie wiadomości. Czuję się z tą myślą cholernie źle. Powoli zeszłam na dół, by dłużej nie zakrzątać sobie głowy sprawami dotyczącymi zmian Luka. Chciałam znać odpowiedź, więc ją poznałam, teraz wystarczy tylko jakoś się z nią uporać.

— Mamo — krzyknęłam, rozglądając się po pustych pomieszczeniach. 

Przez zamknięte okno wyjrzałam na ogród, jednak tam też było pusto. Zrezygnowana westchnęłam i przeszłam do kuchni, w której wstawiłam wodę na herbatę. Ponownie poszłam do swojego pokoju, by wziąć laptopa, z którym znów zeszłam na dół. Zostawiając sprzęt na stole w salonie, wróciłam do kuchni, gdzie sięgnęłam po kubek, w którym chwilę później znalazła się saszetka mojej ulubionej herbaty. Przez dwa miesiące przywykłam już do picia czegoś, co tylko wyglądem przypominało herbatę. Cieszyłam się, że teraz znów mogę napić się czegoś, co bardzo lubię. Zalałam kubek wrzącą wodą i przeszłam do salonu, gdzie od razu włączyłam muzykę w głośnikach i odstawiłam kubek obok laptopa.

— No, Lucy... witaj z powrotem w domu — powiedziałam sama do siebie, w głębi duszy mając nadzieję na uzyskanie odpowiedzi. 

Podkuliłam pod siebie nogi, co nie było zbyt mądrym posunięciem. Ból kolejny raz dał mi się we znaki i chcąc, czy nie, przeciągle syknęłam. Krótko po tym, usłyszałam przekręcany w zamku klucz, co mogło znaczyć dla mnie tylko to, że mama powróciła do domu. Byłam jednak w wielkim błędzie. Chwilę później poczułam mocne uderzenie w głowę, przez co od razu straciłam przytomność. 

*kilka godzin później* 

Z wciąż zamkniętymi oczami odczułam pulsujące miejsce na głowie. Wiedziałam, że niedługo pojawi się tam wielki siniak, ale nie dbałam teraz o to. Czułam się gorzej niż po postrzale i jestem pewna, że te dwie rzeczy mają ze sobą coś wspólnego. Powoli otworzyłam oczy, ale obraz znajdujący się przede mną był cały we mgle. Chciałam przetrzeć powieki palcami i dopiero wtedy zrozumiałam, że moje ręce są spętane za moimi plecami, a ja siedzę z przykutymi do krzesła nogami. Mocno zacisnęłam oczy, mając nadzieję, że obraz mi się wyostrzy lub to wszystko okaże się tylko głupim snem, jednak to pierwsza opcja wygrała. Rozejrzałam się dookoła, próbując rozpoznać miejsce, w którym się znajdowałam, ale nie potrafiłam rozpoznać tu nic, co minimalnie by mi pomogło. 

Pomieszczenie było ciemne i bez okien, przez co jeszcze bardziej mnie irytowało. Jedyne światło pochodziło z małej szparki lekko uchylonych drzwi i gdyby nie fakt, że moje nogi przywiązane są do krzesła, a ręce spętane za plecami, zapewne podchodziłabym już do drzwi, chcąc jak najszybciej wydostać się z tego miejsca, ale niestety nie jest mi to dane i muszę czekać, aż sprawy potoczą się swoim torem. Jęknęłam, czując, że moje gardło potrzebuje trochę kropelek wody, nawet jeśli miałyby to być tylko dwie. W momencie, w którym przełykałam ślinę, miejsce, które jeszcze przed chwilą było jedynym rozświetlonym punktem w tym pokoju - o ile mogę to tak nazwać - zaczęło robić się ciemniejsze, więc wiedziałam, że prawdopodobnie ktoś się bliża. Nie wiem tylko, czy aby na pewno byłam gotowa, by zmierzyć się z tą osobą twarzą w twarz. 

— Lucy Hale. — Usłyszałam wypowiadane przez faceta słowa. Nie kontrolowanie drgnęłam, uświadamiając sobie, kim jest.

— Jason — powiedziałam z lekkim strachem w głosie. — Czemu to zrobiłeś? — Spojrzałam na niego wzrokiem pełnym wyrzutów, gdy wreszcie stanął naprzeciwko mnie.

— Nie ciekawi cię z kim rozmawiasz od kilku miesięcy? Ja wiem z kim. Ta sama osoba prawdopodobnie cię uratuje. Czy to nie dziwne? Jest zawsze pierwszy, gdy coś ci się dzieje. Ktoś mu musi dać nauczkę, nie sądzisz? — Ścisnął moje policzki, sprawiając mi ogromny ból. Chwilę później lewą ręką wymierzył mocny cios, przez który poczułam się jak za czasów, gdy robił to Luke... i chyba wolałabym, żeby to Hemmings był na miejscu Jasona, nie on. 

— Nikt po mnie nie przyjdzie — powiedziałam, kiedy ponownie byłam w stanie na niego spojrzeć. Chłopak głośno się zaśmiał, jednocześnie przecząco kiwał głową.

— Naprawdę mi cię szkoda. Jesteś taka naiwna. Uwierzyłaś, że Luke i Ashton są poza miastem, a tak naprawdę jeden z nich jest bardzo blisko ciebie, a drugi prawdopodobnie w drodze, by was oboje uratować. To śmieszne, bo nie wiesz, który z nich został ściągnięty tutaj w tym samym celu, co ty. Jak już wspomniałem, drugi jest anonimem, z którym rozmawiasz. Nigdy nie dowiesz się, który to z nich.

— Jesteś taki naiwny skoro uwierzyłeś, że Ashton dał ci się porwać — syknęłam, gdy dostrzegłam za Jasonem chłopaka z bujnymi lokami na głowie. — Powinieneś pamiętać, że wspólnie planowaliśmy tą akcję — dodałam po chwili, szeroko się uśmiechając. 

— Nie zrobiłaś tego — krzyknął, zbliżając się do mnie z wyciągniętymi rękami. 

Ashton szybko go powstrzymał, po czym do pomieszczenia wszedł Luke. W krótkiej chwili moje dłonie poczuły ulgę, nogi mogły się swobodnie poruszać, a całe ciało zamieniło się miejscem z Jasonem. Przyglądałam się, jak Ashton przyciska go do krzesła, a Luke związuje z tyłu dłonie, a następnie robi to samo z nogami. Mimo tego wydarzenia, zastanawiałam się nad jego słowami. Jason nie wiedział o tym, że Luke oraz Ashton od dawna znają całą prawdę, więc jego słowa mogły mieć jakiś sens. Był świadomy i przekonany tego, co mówił, jednak plan wykonał zupełnie inaczej niż tak, jak zaplanowaliśmy. 

Czy Luke naprawdę jest moim anonimowym rozmówcą, w którym odnajduję większe wsparcie niż w ludziach, z którymi mam na co dzień do czynienia? Czy rzeczywiście byłby w stanie do takiego posunięcia? I czy aby na pewno chcę to wiedzieć? 

— Lucy, wracasz do domu. — Usłyszałam stłumiony głos Luka. 

Szybko się odwróciłam i błądząc, szukałam wyjścia, które znalazłam dopiero po dłuższym czasie. Wsiadłam do samochodu i w spokoju czekałam na pojawienie się Ashtona, by jak najszybciej wrócić do domu. Wyjęłam z kieszeni telefon, który cały czas miałam przy sobie i zalogowałam się na komunikator. Dopiero wtedy spostrzegłam, że anonim jest dostępny, co od razu zmusiło mnie do pomyślenia, że ani Luke, ani Ashton nie mogą być tą osobą. Żaden z nich nie miałby teraz czasu na pogawędki. 

~ luhe: Twoja mama nie może o tym wiedzieć

~ luhe: nikomu ani słowa

~ lucyh: kiedy wreszcie powiesz mi, kim jesteś?! 

~ lucyh: mam już dość rozmawiania z człowiekiem, którego nie znam! 

~ luhe: znasz mnie lepiej niż ja sam, Lilith...

lucyh pisze...

luhe jest offline.

Mam nadzieję, że rozdział nieco rozjaśnił umysły, nawet jeśli tylko w minimalny sposób. W kolejnych postach będą dalsze ukryte wyjaśnienia, aż w końcu prawda wreszcie wyjdzie na jaw.

xoxo,

dajmond

fourteen

Przepraszam za tak długą zwłokę. Rozdział czternasty nie chciał zostać napisany, potem mój dostęp do internetu zanikł i musiałam czekać. Wreszcie myśli i słowa zgrały się w całość, a sieć zaczęła sprawnie działać. 

Bezwładnie stałam na chodniku, wpatrując się w drzewo stojące dużo dalej, podczas gdy Jason kończył zakładać mi kamizelkę kuloodporną. Moje ciało ruszało się tylko wtedy, gdy chłopak mocniej szarpnął. Czułam się jak marionetka, to chyba najtrafniejsze określenie. Zastanawiałam się, co mnie do tego wszystkiego zmusiło, ale nie potrafiłam odnaleźć racjonalnego wniosku... nie byłam już sobą, to jedyne co jest pewne. To wcale nie takie proste robić te wszystkie złe rzeczy osobom, za które jestem w stanie oddać życie. Widok ich cierpienia nie jest tym, czego się spodziewałam. Ten ból ani trochę nie czyni mnie silniejszą. Z dnia na dzień jest tylko gorzej. Poruszyłam dłonią, zaciskając ją w pięść i przypomniałam sobie ostatnią rozmowę z anonimem. Przymknęłam powieki, aby dać upust euforii, która niemalże w ciągu kilku sekund przejęła całe moje ciało.

~ luhe: nie rób nic głupiego

~ lucyh: nie robię niczego, czego Ty byś nie zrobił

~ luhe: zdajesz sobie sprawę z tego, że skoro ja wiem, w krótkim czasie reszta miasta może się dowiedzieć?

~ luhe: jeden zły ruch i tak się stanie

luhe pisze...

~ lucyh: nie musisz kryć mi dupy

~ luhe: nie muszę, ale właśnie po to tu jestem

jesteś offline.

Z powrotem otworzyłam oczy i zauważyłam bacznie przyglądającego się mojej osobie, Jasona. Lekko opuściłam głowę, kolejny raz analizując skutki nadchodzącego wydarzenia. Za parę minut w moim domu powinien pojawić się Ashton, a wtedy wspólnie staniemy w kuchni, by porozmawiać na byle jaki temat z moją mamą i nagle znikąd pojawi się strzał, który trafi w moją klatkę piersiową. Początkowo miało to wyglądać inaczej. W domu nie miało być Ashtona, ale tylko on jest w stanie minimalnie uspokoić moją mamę w nagłych wydarzeniach, a to zdecydowanie do takich należy.

- Myślę, że powinniśmy już z tym skończyć. - powiedziałam, pewnie unosząc głowę ku górze. Przez zmrużone od słońca oczy, zadarłam lekko brwi. Chłopak wyglądał tak, jakby w ogóle nie przejął się moimi słowami. Jedyne co zrobił, to kiwnął głową, odwrócił się i odszedł. Nie sądziłam, że będzie to takie proste, więc spodziewałam się gdzieś ukrytego podstępu. Przyglądałam się jak odchodzi, by po chwili zdjąć bluzę i kamizelkę.

Niepewnie kroczyłam wzdłuż ulicy, denerwując się każdym najmniejszym szczegółem. Nie wierzyłam w tak szybkie odpuszczenie sprawy przez Jasona. Do tej pory nie byłam w stanie go przekonać, a dzisiaj wystarczyło tylko jedno zdanie. Wyjęłam z kieszeni telefon, który obecnie wibrował w mojej dłoni. Zignorowałam połączenie, by zalogować się na komunikatorze.

luhe jest offline.

~ lucyh: wygrałeś

~ lucyh: nie zrobiłam nic głupiego

~ lucyh: i musisz mieć na mnie oko

luhe jest online.

~ lucyh: bardziej niż zwykle

~ lucyh: myślę, że dzisiaj i tak coś się wydarzy 

~ luhe: Lucy Hale prosi mnie o pomoc, to dopiero nowość

luhe pisze...

~ lucyh: mógłbyś przestać żartować? 

~ luhe: spójrz za siebie, ten czarny samochód z obecnie migającymi światłami, zapewnia Ci bezpieczeństwo

~ luhe: ale spokojnie, nie ma mnie w nim

jesteś offline.

Przez dłuższą chwilę zastanawiałam się, jaki pomysł mógł wpaść Jasonowi do głowy. Spodziewałam się najgorszego, bo dobrze wiedziałam, jakim jest człowiekiem. Powoli podeszłam do drzwi i nacisnęłam na klamkę. Nie fatygowałam się by wejść do swojego pokoju w sposób, w jaki ostatnio go opuściłam. Drzwi już pewnie i tak zostały wywarzone, a ja zapewne jestem poszukiwana w całym mieście. Głośno westchnęłam i pchnęłam drzwi, które od razu ustąpiły. Niepewnie postawiłam pierwszą nogę na terenie domu, a następne kroki przychodziły już z łatwością. Czułam się jak jakiś obcy lub włamywacz... czułam, że nie pasuję do tego miejsca, ale nie mogłam znów uciec. Musiałam wreszcie zacząć mierzyć się z rzeczywistością. 

Stanęłam przy drzwiach prowadzących do salonu, by ujrzeć spokojnie siedzącego na kanapie chłopaka. Uśmiechnęłam się widząc jego dużą blond czuprynę. Podeszłam najciszej jak umiałam i zasłoniłam mu oczy. Chłopak drgnął, ale poczułam jak po chwili jego policzki przestają być napięte i kątem oka ujrzałam delikatny uśmiech. Zachichotałam, gdy zimnymi dłońmi dotknął moich placów, by zdjąć je sobie z oczu. Ashton odwrócił głowę i spojrzał na mnie wzrokiem pełnym wyrzutów, co ponownie wywołało u mnie to nieprzyjemne uczucie. Przechodząc na drugą stronę, by usiąść obok, spuściłam głowę z widocznym na twarzy zażenowaniem. Nigdy nie chciałam zawieść Ashtona. Jest tym typem człowieka, którego za wszelką cenę można bronić do samej śmierci... teraz jestem pewna, że go zawiodłam. Tego wyrazu twarzy jeszcze nigdy u niego nie widziałam, ale wiem, że nie oznacza on nic dobrego. 

Westchnęłam, gdy pod moim ciężarem kanapa się lekko ugięła, a chłopak stworzył między nami wielki dystans. Poczułam napływające do oczu łzy, które szybko zaczęły wydostawać się na wierzch. Rękawem bluzy przetarłam pierwsze krople, ale chwilę później pojawiły się kolejne. Zignorowałam to, gdy spostrzegłam uchylające się usta Ashtona. Miałam nadzieję na to, że to właśnie on pierwszy się odezwie, ale niestety nic takiego nie miało miejsca. Nie wiedział co powiedzieć i ja tkwiłam w tym samym. Siedzieliśmy naprzeciwko siebie, ale czuliśmy się tak, jakbyśmy byli sami... z grubą ścianą obok.

- Możesz w końcu powiedzieć, jak bardzo nieodpowiedzialna jestem i ile namieszałam? - odezwałam się po długiej chwili, ale mój wzrok wciąż pozostawał wbity w dłonie, które trzęsły się bardziej niż zwykle. Nie otrzymałam żadnej odpowiedzi, więc uznałam, że żadna rozmowa się nie odbędzie. Powoli wstałam, kierując się do kuchni. Nastawiłam wodę, chcąc zrobić sobie gorącą herbatę. Oparłam się o blat, spoglądając w krajobraz za szybą. 

- Co ty sobie do cholery myślałaś? - usłyszałam głośny krzyk za swoimi plecami, przez który lekko uniosłam się na palcach, a moje serce zaczęło szybciej bić. Nie odwracałam głowy, bo wiedziałam, jak gniewną minę ma teraz Ashton. Skupiłam całą swoją uwagę na ruszającym się czarnym konturze między drzewami. Przymrużyłam oczy, chcąc jakoś polepszyć swój wzrok. 

- Ashton... - mocno szarpnęłam za ramię przyjaciela, wskazując palcem w stronę okna. Nie musiałam nic więcej mówić, by skupił się na tym, co w chwili obecnej było ważniejsze. 

- Dzwoń po Luke'a. - pewnym i stanowczym głosem powiedział, podając mi swój telefon. Oddaliłam się trochę i wybrałam numer chłopaka, jednak pierwsze połączenie okazało się pechowym. Ponownie wcisnęłam przycisk łączący mnie z Hemmingsem, ale i tym razem nie odebrał. 

- Ash, nie odbiera. - szepnęłam, stając tyłem do okna. Oddając przyjacielowi telefon, wyjęłam z kieszeni swój i szybko zalogowałam się na komunikatorze. Dostrzegłam, że właściwa osoba jest online, więc od razu wybrałam okienko rozmowy. Nie zamierzałam tracić czasu.

~ lucyh: oby Twój znajomy wiedział co robi

~ luhe: lepiej trafić nie mogłaś

lucyh pisze...

~ luhe: kim jest ten koleś, z którym rano rozmawiałaś?

~ lucyh: ktoś kręci się po moim ogródku, chowa za drzewami, a Ty pytasz mnie o to, co było rano?! na jakiej planecie żyjesz?

~ luhe: uspokój się i odpowiedz

~ lucyh: zajmij się osobą, która zaśmieca moje podwórko, albo niedługo wywiozą mnie na sygnale.

jesteś offline.

- Schyl się! - Ashton kucnął, ciągnąc mnie za rękę w dół. Poczułam mocny ból na dłoni, ale wiedziałam, że miał powód, żeby to zrobić. Chwilę później jego bluza zakrywała moją głową, gdy małą kula przebijała szybę. Krzyknęłam, nie wiedząc co innego mogłabym zrobić. Spojrzałam na Ashtona, który obecnie wybierał numer alarmowy. Nie kontrolowanie przytuliłam się do jego ciała, próbując nieco wyrównać szybkie bicie serca. Słuchałam jak tłumaczy do słuchawki co się przed chwilą wydarzyło. Czułam, że jego ciało trzęsie się tak samo mocno, jak moje. Cieszyłam się, że nie jestem w tym momencie sama, ale nie cieszył mnie fakt, że Ashton musiał to doświadczyć. 

- To moja wina... - szepnęłam, zaciskając między palcami jego koszulkę. Kiedy blondyn wreszcie się rozłączył, delikatnie potarł moje plecy i mocniej mnie do siebie przycisnął. Oboje nie spodziewaliśmy się kolejnego strzału, który tym razem nadszedł z innego miejsca. 

- Musimy się ukryć. - uniosłam lekko głowę, by spojrzeć na przyjaciela. Jego źrenice nieco się powiększyły, a wzrok był w całości pokryty strachem. Odsunęłam się od niego i powoli wstałam. Spojrzałam się w potłuczoną szybę, a kiedy moje oczy napotkały sprawcę całego tego wydarzenia, kiwnęłam głową, dając znać, że jestem gotowa. Czułam, że to nie skończy się dopóki ktoś nie ucierpi... i tym kimś miałam być ja.

- Ty... ty musisz się ukryć. - powiedziałam, spoglądając na Ashtona z oczami przepełnionymi łzami. Chłopak gwałtownie wstał, ale było już za późno. Widziałam jak Jason naciska spust pistoletu i teraz dzieliły mnie już tylko krótkie sekundy przed upadkiem. Zacisnęłam pięści, gdy pocisk cofnął mnie do tyłu. W krótkiej chwili opadłam na kolana, nie mogąc zrobić nic innego. Wnętrzem dłoni dotknęłam krwawiącego miejsca.

Poczułam duże dłonie Ashtona, oplatające moje ciało. Nim się zorientowałam, moja głowa bezwładnie leżała na jego prawym ramieniu, a oczy powoli zaczęły się zamykać. Lewa dłoń blondyna uciskała ranę, ale mimo tego krew wciąż na nowo wyciekała. Czułam, że powoli tracę wszystkie siły. Uniosłam dłoń, by dotknąć policzka chłopaka. Przez chwilę delikatnie go gładziłam, uśmiechając się przy tym. To jedyne co nie sprawiało mi tak wielkiego bólu, jak kula znajdująca się w moim ciele. 

- Lucy... Lucy, nie możesz zamknąć oczu. Zaraz będą tu ludzie, którzy ci pomogą. Lucy, nie możesz mnie zostawić. Jesteśmy tu razem i musisz ze mną zostać.

Ashton przez długi czas kontynuował swój monolog, ale już na samym początku brzmiał on dla mnie jak echo. Powieki z każdą sekundą stawały się coraz cięższe, aż w końcu całkowicie je zamknęłam.

thirteen

Tego na pewno nikt się nie spodziewał.. liczę na jakieś komentarze, bo osttanio coraz mniej ich i zapraszam na epilog Sick means war! 

- O czym chciałaś rozmawiać? - rozejrzałam się dookoła, poszukując jakiegoś punktu, na którym mogłabym zaczepić swój wzrok.

- Daj mi jeszcze chwilę. - powiedziałam, całkowicie ignorując siedzącą naprzeciwko osobę. - Czy mogłabym prosić herbatę? - zapytałam, zawieszając spojrzenie na pięknej różanej filiżance.

Odkąd pamiętam, zawsze miałam zamiłowanie do filiżanek. Uwielbiałam je zbierać na małej półce swojego regału z książkami. Nie umiałam wpasować ich w otoczenie, ale nie miałam serca, by tak po prostu je zniszczyć lub komuś oddać. Często zapraszałam do siebie Jazzy i wspólnie ubierałyśmy swoje najpiękniejsze sukienki, mama zaparzała nam herbatę do małego dzbanuszka i siedząc w ogrodzie przy małym stoliku, udawałyśmy brytyjskie damy. Nie potrzebowałam wiele do szczęścia, wystarczała filiżanka i moja przyjaciółka.

Zauważając jak domownik krząta się po kuchni, wykorzystałam moment i podeszłam bliżej szkła, za którym schowano ową filiżankę. Rozsunęłam lekko szyby i chwyciłam przedmiot w dłonie. Była piękna. Usłyszałam za swoimi plecami odchrząknięcie, co spowodowało, że natychmiast odłożyłam filiżankę na swoje miejsce i wróciłam na kanapę. Ten salon ani trochę nie był przyjazny. Zauważając stojący na stoliku kubek z gorącym napojem, natychmiast pochwyciłam go w dłonie, by choć trochę się teraz ogrzać. Mimo, że nie było zimno, odczuwałam cholerny chłód.

- Więc?

- Nie potrafię siedzieć w domu. Musiałam gdzieś wyjść, nie chciałam tu przychodzić..

- Auć. - cichy śmiech i teatralne wyczyny towarzysza wcale nie poprawiały sytuacji. Westchnęłam czując, że zaraz zacznę płakać i ten wieczór będzie największą porażką mojego życia.

- Nie odzywacie się, oboje nagle przestaliście się odzywać.. bałam się. Czuję się jak w cholernym filmie akcji, gdy źli ludzie polują na twoje życie, ale jedyne co możesz zrobić to po prostu stać i czekać aż cię znajdą. - zamilkłam biorąc kilka małych parzących w język łyków herbaty. Skrzywiłam się, gdy to nieprzyjemne uczucie wkradło się do mojej buzi.

- Poparzyłaś się? - przytaknęłam nie fatygując się, by spojrzeć przed siebie. - Jak zwykle. Nigdy się nie nauczysz, co?

- Nie. - lekko się uśmiechnęłam. Emocje, które czułam przed chwilą, zniknęły.

- Byłaś u Jazzy? - wzdrygnęłam się słysząc imię przyjaciółki. Pokiwałam przecząco głową, a uścisk na kubku gwałtownie się wzmocnił. - Pytała o ciebie.

Uniosłam głowę nie dowierzając słowom, które usłyszałam. Nie sądziłam, że ktokolwiek odwiedził już Jazmyn. Chciałam być pierwsza, ale bałam się. Po obrażeniach, które zyskała jej widok może nie należeć do przyjemnych i myślę, że nie dałabym rady ukrywać emocji, by nie sprawić jej przykrości. Chciałam tylko poczekać jeszcze parę dni i znaleźć w sobie tą siłę, która pomogłaby mi przez to przejść.

- Tęsknię za nią. - westchnęłam. Pozwalając łzom napłynąć do oczu spojrzałam przed siebie.

- Ona za tobą też.

Pojedyncza łza powoli spłynęła po moim policzku, a za nią zaczęły ulatywać kolejne. Czułam się całkiem bezradna w tej sytuacji i płacz to jedyne co mnie wciąż podtrzymywało. Odstawiłam kubek na stolik i przyciągnęłam pod siebie nogi, by zakryć w nich twarz. Chwilę później poczułam jak kanapa lekko się ugina, a obce dłonie przyciągają mnie do siebie, otaczając w bezpiecznym uścisku. Nie zamierzałam z tego rezygnować.. prawdopodobnie przyszłam tu właśnie po to. Potrzebowałam tej bliskości.

- Mogę zostać na kilka dni? - zapytałam. Usłyszałam ciche "tak" co sprawiło, że poczułam się nieco lepiej i pozwoliłam moim powiekom się zamknąć, by zasnąć będąc we właściwych ramionach.

***

Leniwie podniosłam powieki, by rozejrzeć się po ponurym pokoju, do którego już dawno przywykłam. Nie spałam od dłuższego czasu, ale dopiero teraz zdecydowałam się na otworzenie oczu, mimo że i tak nie miałam zamiaru opuszczać jeszcze łóżka. Rozglądałam się dookoła w międzyczasie przecierając zaspane i bolące od płaczu oczy. Kiedy skończyłam, zaczęłam wpatrywać się w sufit. Nie było w nim nic nadzwyczajnego, co przyciągałoby uwagę. Myślę, że jego biel przyciągała moją uwagę. Mogłam się wtedy skupić na każdej rzeczy i nic nie odciągnęłoby mnie od tego zadania.

Po kilkunastu minutach, które dla mnie osobiście ciągnęły się godzinami, wyszłam z łóżka i skierowałam się do toalety, gdzie szybko wykonałam podstawowe czynności. Zadbałam także o to, by usunąć resztki wczorajszego makijażu. Kiedy uznałam, że moja twarz nie wygląda najgorzej, opuściłam łazienkę i powoli zeszłam na dół. Dostrzegłam tyłem siedzącą postać na krześle i lekko się uśmiechnęłam.

- Jak się spało? - zapytał, wciąż będąc do mnie tyłem.

- Mogło być lepiej. - odparłam i zbliżyłam się do chłopaka. - Dziękuję.. no wiesz, za to, że mogę tu zostać. - bardziej się uśmiechnęłam po czym zaczęłam zaparzać sobie herbatę.

- Możesz tu nocować kiedy tylko chcesz. Idziemy dziś po jakieś twoje ciuchy, czy będziesz podbierać moje? - odwróciłam głowę w stronę chłopaka, a następnie spojrzałam w dół na swój strój. Poczułam lekko piekące poliki przez co było jeszcze dziwniej.

- Myślę, że mogłabym przyzwyczaić się do dresów, ale bieliznę wolę zmieniać. - zachichotałam.

Chłopak kiwnął głową na znak zrozumienia i powrócił do swojej wcześniej wykonywanej czynności. Przyjrzałam się jego spiętym rysom twarzy. Zaciskał szczękę, co można było zauważyć po policzkach, które były napięte bardziej niż zwykle, a brwi były mocno zmarszczone, więc mogłam śmiało powiedzieć, że jego obecne zajęcie bardzo go wchłonęło.

Zalewając herbatę wsypałam dwie łyżeczki cukru i w zupełnej ciszy przeszłam z kubkiem do salonu, gdzie siadając na kanapie postanowiłam w ukryciu spoglądać na towarzysza. Mimo, że mogłam jedynie obserwować jego plecy, wcale nie żałuję.

- Jesteś pewna, że nikt nic nie podejrzewa? - zapytał, gdy brałam pierwszego łyka wciąż jeszcze gorącej herbaty.

- Nie mają o niczym pojęcia. - odpowiedziałam, nadal patrząc na plecy chłopaka. 

- Oby policja też na nic nie wpadła. Wtedy nie będzie miło. Lucy, musimy być ostrożni. Będę czekał dziś przecznicę dalej od twojego domu, tak żeby nikt nic nie zauważył. - kiwnęłam głową chociaż on i tak tego nie zauważył. 

- Chyba nigdy w życiu nie wymyśliliśmy lepszego planu. - zaśmiałam się podchodząc do przyjaciela. 

- Ci idioci myślą, że Michael jest tym złym, a tymczasem to tylko jedna wielka gra, w której to my jak zwykle będziemy zwycięzcami. - odwrócił twarz w moją stronę a lewą ręką wskazał na ekran laptopa. Spojrzałam na wyświetloną stronę. 

- Nie możesz! Jazzy już wystarczająco cierpi, a Ashton nie może znów oberwać! - krzyczałam jednocześnie zaczynając płakać. - Jeśli ktoś ma zostać postrzelony to tylko ja!

- Taki był plan. - powiedział, uśmiechając się jak małe dziecko. Zdezorientowana spojrzałam na niego i powoli pokiwałam głową, zgadzając się na to. 

- Będę miała kamizelkę? - usiadłam na przeciwnym krześle, uprzednio wracając po kubek z herbatą. 

- Myślałem nad tym, by postrzelić cię przy twojej mamie. Będziemy tam razem, no wiesz.. zabiorę cię do rzekomego szpitala, gdy tylko cię postrzelę. Twoja matka musi wiedzieć, że to prawdziwa rana, będziemy musieli poćwiczyć nad twoją grą aktorską. 

- Dotychczas wszystko było dobrze. - odpowiedziałam, przypominając sobie wszystkie poprzednie sytuacje, gdzie byłam jak profesjonalna aktorka. 

- Teraz to nie będzie rozpacz. Lucy, twoja matka będzie rozpaczać, ty będziesz cholernie cierpiała. Dostaniesz kulą w brzuch, musisz pamiętać o tym, że strzał pchnie cię trochę do tyłu. Potem musisz upaść i przez niecałą minutę udawać jak słabniesz. Ja zrobię resztę. - przyjrzałam się mu z lekkim uśmiechem. 

- Nie możesz tego zrobić będąc ze mną w domu. - podniosłam kubek, by napić się kilka małych łyków, uważając na to, żeby się nie poparzyć.. mój język wciąż jeszcze cierpi po wczorajszej wpadce. 

- Zrobimy to dzisiaj. - chłopak podszedł do małej szafki i otworzył ją. Trochę pogrzebał w środku aż w końcu wyjął pistolet. Spojrzałam na niego z przerażeniem, podczas gdy on cieszył się chwilą z posiadania w dłoni broni. 

- Ty idioto! Twoje odciski już tam są! Jak chcesz wrobić w to Michaela?! - podbiegłam do niego i z rękawem nasuniętym na dłoń, zabrałam mu pistolet i położyłam na szafce. - Tu nic do siebie nie pasuje. 

- Rezygnujesz? 

Spuściłam głowę w dół i zamknęłam oczy, by w chwili spokoju pomyśleć o bliskich, a szczególnie o mamie, która być może za parę godzin doświadczy ogromnie wielkiego ciężaru. Strach, który znikąd pojawił się w moim umyśle zdawał się rosnąć z sekundy na sekundę. Pomyślałam także o Ashtonie i Jazzy.. o przyjaciołach, którzy nie mają o niczym pojęcia. Nie wiedzą, że są moimi ofiarami.. moimi, nie Michaela. Nie wiedzą, że to wszystko przeze mnie. Chłopak, który przewrócił motor, na którym Jazzy jechała z Calumem, zrobił to za pieniądze. Mężczyzna, który spowodował mój i Ashtona wypadek również zrobił to za pieniądze. Jednak nie potrafiłam wtedy być obojętna. Chciałam skręcić tak, by uniknąć tego zderzenia. W przypadku Jazzy nie mogłam nic zrobić.. jej ostatni wypadek nie był zaplanowany. Był spontanicznym pomysłem chłopaka, a ja nie miałam o tym pojęcia. Gdybym tylko wiedziała, nie pozwoliłabym mu na takie coś. 

Otworzyłam oczy i podeszłam do okna. Zza lekko spuszczonej zasłony przyglądałam się przejeżdżającym samochodom. Zastanawiałam się nad sensem tego po co jeździć skoro można chodzić. Zastanawiałam się nad każdą nieistotną rzeczą, byle tylko nie myśleć o tej właściwej. 

- Zrobię to. - odwróciłam się w stronę chłopaka i pewnym siebie głosem odpowiedziałam po dłuższej chwili.

***

~ luhe: musisz na siebie uważać.

~ lucyh: nie muszę.

~ luhe: wisi nad Tobą śmierć

~ lucyh: to niech zapuka do moich drzwi, chętnie ją wpuszczę.

~ luhe: co z Tobą nie tak?!

luhe pisze..

~ lucyh: odliczaj godziny, minuty i sekundy. może chociaż na drugim świecie zdradzisz mi kim jesteś.

~ luhe: a może na drugim świecie Ty zdradzisz swoim bliskim kim naprawdę jesteś!

luhe jest offline.

twelve

- Jest coś od czego chciałabyś zacząć? - zapytała siadając naprzeciwko mnie z przygotowanym już notatnikiem i długopisem. Wpatrywałam się w kobietę przez dłuższy czas, analizując pojedynczo wypowiedziane przez nią słowa.
Zaczęłam nerwowo uderzać palcem o miękkie, obite skórą oparcie kanapy, rozglądając się dookoła za jakimś małym szczegółem, który przykułby moją uwagę na dłużej. Nie zamierzałam patrzeć na pełną zmarszczek twarz kobiety.. nie wyglądała przyjaźnie i jestem w stu procentach pewna, że mimo zajmowanej posady, wcale o siebie nie dbała. Jej ciuchy nie pasowały do siebie pod żadnym względem i warto wspomnieć, że zagniecenia były strasznie widoczne.. zupełnie jak plamy potu skrywające się pod jej rękami.
Moja uwaga szybko skupiła się na porcelanowej lalce stojącej w rogu pomieszczenia na jednej z trzech półek metalowego regału. Przyjrzałam się ozdobie nieco uważniej. Miała lekko różowe usta, które rozchylały się w słodkim uśmiechu i idealnie kontrastowały z jasnym odcieniem skóry. W tym momencie uświadomiłam sobie, że jeszcze nigdy nie widziałam ciemnoskórej porcelanowej laleczki. Przeniosłam wzrok nieco wyżej, by zauważyć, że jej rzęsy były wytuszowane. Przypomniałam sobie jak kiedyś zrobiłam to samo mojej lalce. Kupiłam całkiem nową maskarę, więc postanowiłam ją wypróbować na czymś, co nigdy nie zostanie ukazane światłu dziennemu.. rozglądając się po pokoju dostrzegłam tylko jedną możliwość. Dzisiaj moja lalka ma rzęsy tylko przy jednym oku.. a co najlepsze, nie odpadły te wytuszowane. Skupiłam się teraz na włosach. Delikatnie pofalowane opadały na ramiona, zakrywając białą koronkę sukienki, która cała była w wyblakłym odcieniu jasnej zieleni z purpurowymi kwiatuszkami. Kapelusz zakrywający czubek głowy pasował do sukienki swoim obrzydliwie brzydkim kolorem.
Kątem oka spojrzałam na kobietę, która teraz poruszała długopisem. Zrozumiałam, że musiała coś notować. Interesowało mnie co pisała i czy były to pierwsze obserwacje. Nie chciałam, żeby źle zrozumiała moją ciszę. Milczałam, bo nie wiedziałam po co tu jestem i czemu mam jej coś mówić, nie dlatego, że jestem wariatką.
- Nie. - wreszcie otworzyłam usta i wypowiedziałam jeden wyraz, który w zupełności sam ze sobą pięknie się komponował i miał jednoznaczne odebranie. Poczułam na sobie jej wzrok, więc zdecydowałam go odwzajemnić.
- Więc może opowiesz mi o tym, co ostatnio się wydarzyło? - parsknęłam, nie do końca rozumiejąc co miała na myśli.
- Chodzi o wypadki Jazzy, czy może zderzenie moje i Ashtona, które podobno było spowodowane przez mojego przyjaciela, bo na moment na mnie spojrzał, a samochód wjeżdżający prosto w nas, który kątem oka widziałam, nie istniał? A może chodzi o porwanie, które też rzekomo sobie tylko wymyśliłam? Niech się pani nie ośmiesza, jesteśmy tu, bo ci wszyscy kretyni zasiadający za biurkiem nie potrafią znaleźć osoby, która jest za to wszystko odpowiedzialna i zwalają winę na mnie wmawiając mi, że jestem wariatką i wszystko zmyśliłam. Niech sobie pani w tych dokumencikach napisze to, co oni pani powiedzieli, ja wychodzę! - wstałam z kanapy gotowa by wyjść, jednak zostałam powstrzymana i zmuszona do ponownego powrotu na miejsce.
- Co się stało tego dnia, gdy twoja przyjaciółka ponownie trafiła do szpitala?
- Oh, czyli teraz jestem na przesłuchaniu?! - krzyknęłam całkowicie dając się ponieść emocjom.
W tym momencie nie byłam w stanie zapanować nad swoimi uczuciami. Wspomnienie leżącej na podłodze dziewczyny pojawiło się w mojej głowie i źle na mnie wpłynęło. Tego dnia Jazzy straciła dużo krwi, a lekarzom ledwo udało się ją uratować. Od tego zdarzenia minęły dwa pieprzone tygodnie, a ja wciąż się obwiniam. Gdybym nie wpuściła Caluma do jej pokoju, wszystko wyglądałoby zupełnie inaczej, a ja nie tkwiłabym w tym obskurnie małym i ponurym pomieszczeniu. Czy gabinety psychologów nie powinny być urządzone w przyjemny sposób, tak aby klient czuł się w nich dobrze? To zdecydowanie nie należało do takich. Miałam wrażenie, że z każdą sekundą ściany coraz bardziej zwężają się ku środkowi.
- Nie traktuj mnie jak swojego wroga. Jestem tu, żeby ci pomóc, a nie zagrozić. - kobieta wysiliła się na szczery uśmiech, jednak jestem zdania, że mogła sobie go oszczędzić. Nie będziemy przyjaciółkami.
- Mi już nikt nie pomoże. - burknęłam bardziej do siebie niż do niej, z nadzieją, iż tego nie usłyszy, ale oczywiście moje szczęście zniknęło kilka miesięcy temu, a piątek trzynastego codziennie mnie prześladuje.
- Czemu tak sądzisz? - wydając z siebie głęboki jęk niezadowolenia, opadłam głową na kanapę podkulając przy tym nogi. Czułam się teraz jak małe, bezbronne dziecko, które zaraz zacznie płakać.
- Ja nawet nie znam pani imienia. - spojrzałam na nią, a potem na jej bluzkę, ale nigdzie nie miała żadnej zawieszki, na której widniałoby jej imię. Usłyszałam cichy śmiech, który był naprawdę uroczy i nie rozumiem jak mógł pochodzić od kogoś tak strasznego jak ona. Ten śmiech był niewinny, a ona na pewno taka nie jest.
- Mówiłam ci to, gdy tylko przekroczyłaś próg tego pokoju. - zauważyła, posyłając mi nieco surowe spojrzenie, które od razu zlekceważyłam.
- Cóż, nie słuchałam. - pewnym siebie tonem odpowiedziałam, mówiąc całkiem szczerze. Kobieta w geście poddania głośno westchnęła i odłożyła na chwilę notatki, zaznaczając długopisem stronę, na której niedawno pisała.
- Nancy Allen. - podała mi do ręki swoją wizytówkę, jakby starała się tym udowodnić, że ma jakieś argumenty udowadniające, że jestem w tym pokoju z właściwą osobą.
- Oni wszyscy myślą, że kłamałam. Przestali mi wierzyć po ostatnim zdarzeniu z Jazzy. - powiedziałam po paru minutach, starając się nawiązać jakąś rozmowę. Nancy przytaknęła głową i gestem ręki pokazała bym bez skrępowania mówiła dalej, podczas gdy ona słuchała i co jakiś czas notowała ważne dla niej rzeczy.
Kiedy wskazówki zegara pokazywały właściwą godzinę, skończyłam mówić i grzecznie pożegnałam się z kobietą, uprzednio przepraszając ją za moje początkowe zachowanie. Nikt nie lubi nowych ludzi, szczególnie tych, którzy wtrącają się w twoje życie, a Nancy właśnie taka była.. w pewnym sensie. Opuszczając pokój skierowałam się wzdłuż schodów prowadzących do wyjścia z budynku. Przeszłam przez chodnik, by wsiąść do taksówki, którą w ostatniej chwili udało mi się zatrzymać. Podałam taksówkarzowi adres i wygodnie rozsiadając się na tylnym siedzeniu, czekałam aż zatrzyma się na właściwym podjeździe. Od jakiegoś czasu zrezygnowałam z samodzielnej jazdy samochodem, wolę wybierać różne inne środki transportu.
***
~ luhe: o co pytała?
~ lucyh: głównie chodziło jej o to, żebym powiedziała jak czuję się z tym, co się wydarzyło
lucyh pisze..
~ luhe: zaufałaś jej?
~ lucyh: ona jako jedyna nie patrzy na mnie jak na wariatkę chociaż sama wygląda jakby jej pensja nie starczała na mieszkanie i dobre ciuchy
~ luhe: nie tylko ona tak na ciebie patrzy
luhe pisze..
~ lucyh: Ty się nie liczysz, wciąż nie wiem kim jesteś
~ luhe: mam cię na oku 24/7, nie zachowujesz się jak wariatka
~ luhe: a trochę znam się na wariatach
~ lucyh: gdzie jest Luke? albo Ashton? nie odzywali się do mnie odkąd to całe gówno z Jazzy miało miejsce.. Ashton nigdy tak po prostu nie milknie. 
~ luhe: są bliżej niż myślisz.
luhe jest offline.
- Jakoś tego nie odczuwam. - nadąsana powiedziałam do siebie, gdy powoli zamykałam laptop. Podkulając nogi pod brodę, spojrzałam na okno. Miałam ochotę przez nie wyjrzeć, ale dostałam wyraźny zakaz, więc nawet nie próbowałam tego robić.
Przez ostatnie dwa tygodnie wiele się zmieniło. Zaufałam osobie, która ma ze mną kontakt tylko przez sieć i wygląda na to, że tylko on jest w stanie mi pomóc. Nie miałam kontaktu ani z Ashtonem ani z Lukiem, więc zdecydowałam dać szansę komuś, kto nie powinien pakować się w moje życie, a jednak to robił. Luhe wciąż nie zdradził mi swojej tożsamości, ale starał się dać wskazówki, które niestety nie naprowadziły mnie na żadną osobę. Albo był cholernie sprytny, albo opisywał osobę, która nie istniała. Twierdził, że grono osób, które powinnam podejrzewać jest małe, cholernie małe. Zaczęłam nawet myśleć, że to może być Ashton.. ale wtedy zadawałam sobie pytanie po co tworzyłby konferencje sam ze sobą?
Wiem, że Jazzy wyszła ze szpitala kilka dni temu, ale nie byłam jeszcze na tyle odważna, by spojrzeć na twarz jej rodziców bez odczuwania poczucia winy.. oni pewnie też uważają, że to zrobiłam. Cholera, nie byłam nawet gotowa spojrzeć na Jazzy. Bałam się iść sama do jej domu, a na mamie nie mogłam polegać. Według niej też byłam wariatką i to chyba jest to, co bolało najbardziej. Kobieta, którą kochasz ponad życie odsuwa się od ciebie, bo środowisko, w którym przebywasz to robi. Nie wiedziałam, czy bardziej mam się przejmować faktem, że osoba powodująca te wszystkie wypadki jest cały czas na wolności, a to znaczy, że jest blisko mnie, czy fakt, że mama nie zamierza się do mnie odzywać.
ashir jest offline.
~ lucyh: zostawiłam Ci już chyba z trzydzieści wiadomości, odpowiedziałbyś w końcu
~ lucyh: błagam powiedz mi co się dzieje
~ lucyh: co mam robić? 
~ lucyh: ukrywanie się nie ma sensu..
jesteś offline.
Uderzając mocno pięściami w łóżko, zaczęłam krzyczeć, by dać całkowity upust swoim emocjom. Muzyka, która wylatywała z głośników skutecznie zagłuszała wydawane przeze mnie dźwięki. Dzięki bogu wciąż mam jakieś zabezpieczenie. Miałam ochotę się teraz rozpłakać i zasnąć z nadzieją, że obudzę się dopiero, gdy całe to gówno wreszcie się skończy. Naprawdę nie pogardziłabym taką możliwością.
Podchodząc do garderoby chwyciłam granatową bluzę i trampki, szybko wszystko na siebie zakładając. Nie zamierzałam siedzieć dłużej zamknięta w czterech ścianach. Chciałam wyjść i właśnie teraz to zrobię. Przekręciłam klucz w zamku, by uniemożliwić mamie ewentualne wejście do pokoju. Otwierając okno rozejrzałam się wokół, szukając jakiejkolwiek opcji, która pomogłaby mi opuścić to miejsce bez większego szwanku. Dostrzegając drabinkę niedaleko mnie, postanowiłam zrobić wszystko by dotrzeć do niej bez głośnego runięcia na ziemię.. i na szczęście tym razem coś w końcu poszło po mojej myśli.
Założyłam kaptur na głowę i skierowałam się w kierunku bardzo mi znanym. Moje stopy same stawiały każde kroki, nie analizowałam tego gdzie i jak szybko idę. Znałam kierunek, ale nie znałam powodu, który zdecydował właśnie o tym punkcie. Przyglądałam się każdej mijanej po drodze latarni, chcąc zapamiętać jak najwięcej szczegółów w razie gdyby może coś mi się stało. Czułam czyjąś obecność kilkanaście kroków dalej, ale nie panikowałam. Przecież nie było jeszcze tak późno, żeby ludzie musieli siedzieć pozamykani w domach. Nieświadomie przyśpieszyłam, gdy kroki stawały się głośniejsze, a mój umysł wyobrażał sobie milion czarnych scenariuszy. Odetchnęłam z ulgą, gdy dobrze ubrany facet z teczką w ręce minął mnie i wciąż szedł dalej.
Zatrzymałam się przy odpowiednim domu. Ręce, które teraz tak bardzo trzęsły się z zimna schowałam w kieszeniach bluzy. Przez dłuższą chwilę stałam przed domem, nie zmuszając się nawet do wejścia na werandę. Czułam wielki strach i niepokój i te uczucia nie zamierzały mnie opuścić. Powoli postawiłam pierwszy krok ku drzwiom, ale nim zdążyłam do nich podejść i chociażby zapukać, otworzyły się, a jasne światło wypadające z pomieszczenia, całą mnie teraz oświetlało.
- Co tu robisz?! - spanikowana zaśmiałam się, chcąc jakoś wymazać z głowy krzyk, który usłyszałam. Zaczęłam trząść się jeszcze bardziej i przysięgam, że przestałam to kontrolować parę minut temu, więc musiałam teraz wyglądać jak nakręcana zabawka, która dziwnie się porusza.
- Chciałam porozmawiać.. - niepewnie powiedziałam spoglądając na rozświetlony trawnik. Usłyszałam ciche wejdź, przez co moje stopy ponownie nie współgrały z umysłem i zrobiły coś nie planowanego.